ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΗ ΖΩΗ

Πολύ συχνά, ιδιαίτερα από ανθρώπους που αγαπούν τα λουλούδια, τα φυτά, τα ζώα – βασικά όλες τις μορφές της φύσης – εισπράττω λύπη όταν βλέπουν λουλούδια κομμένα στο βάζο. Επειδή είναι αποκομμένα από το φυτό τους και δεν είναι “ζωντανά”.
Μα πώς δεν είναι ζωντανά? Μπορεί να έχει αυτό το άρωμα και τη συγκινητική ομορφιά ένα μη-ζωντανό πλάσμα? Εμείς είμαστε πιο ζωντανοί που ζώντας στην πόλη ξυπνάμε το πρωί και βλέπουμε τσιμέντο και αναπνέουμε καυσαέρια? Δεν είμαστε κι εμείς αποκομμένοι από τις ρίζες μας και διψάμε τόσο πολύ για επανασύνδεση που όταν βρίσκουμε ένα λουλουδάκι στο βάζο γεμίζουμε συμπόνια και αυτή η συμπόνια ανταποκρίνεται στο δικό μας “αποκομμένο” κομμάτι – για αυτό θέλουμε να ζήσει, να ανθίζει και να μην τελειώσει ποτέ...? Όμως τι είναι η ΖΩΗ? Δεν είναι μια συνεχόμενη αλληλεπίδραση, ανταλλαγή ενέργειας και μεταβολή μορφής αυτής της ενέργειας? Αποδοχή αυτής της αλλαγής ως μέρος της ζωής μας απελευθερώνει και επιτρέπει να βλέπουμε ομορφιά και στο λουλούδι που είναι στο τέλος του άνθους του, που μαλακώνει και σιγά σιγά διαλύεται γίνοντας ένα με το νεράκι που έχουν αρχίσει να γίνονται οι διαδικασίες κομποστοποίησης...έχει εκπληρώσει το σκοπό του σε αυτή τη διάσταση και ετοιμάζεται να περάσει στην άλλη – ούτε ανώτερη ούτε κατώτερη μορφή. Συνεχίζει να υπάρχει. Απλά αλλιώς. Με άλλο σκοπό και νόημα. Μπορεί κάποια στιγμή να γίνει μέρος μας ή εμείς να γίνουμε μέρος του. Η Φύση τα φέρνει πάντα όλα σε ισορροπία – εμείς καλούμαστε μόνο να απολαύσουμε παρατηρώντας αυτό το αιώνιο παιχνίδι της Ύπαρξης. Όσο μπορούμε ακόμα - - -

Write a comment

Comments: 0